niedziela, 20 stycznia 2013

WAŻNE!

SKRÓT NOWEGO OPOWIADANIA


- Charlie!!! Najprzystojniejszy chłopak w szkole powiedział do ciebie „cześć” – krzyczała do mojego ucha Amy.
- No, ale tylko powiedział moje imię, nic wiecej.
- Ale to już coś i jeszcze wycieczka na wyspę – rozmarzyła się.
-Tak, tak.



- Hmm nie znam go, ale uważam, że jest miły - powiedziałam, popijając wodę.
- I słodki – Anja zaczęła wzdychać.
- Chodziłam z nim do podstawówki, jakoś zbytnio nie rozmawialiśmy – wzięłam tace i odeszłam.


- Świętna impreza! –krzyknęła Amy – Powinni częściej robić to na łodzi.
- Patrz! Chalie, Justin tam jest – blondynka pokazała palcem na bruneta.
- Widzę, ciągle się na mnie patrzy – powiedziałam speszona.



- Jesteś cała? –zapytał.
- Myślę, że tak – odpowiedziałam, przecierając twarz.
- Cholera! Schyl się – krzyknął i zakrył nas śpiworem.


- Czemu nie popłynąłeś za nimi?! – byłam bardzo zdenerwowana.
- Nie mogli mnie złapać, księżniczko.
- Do twojej wiadomości jestem Charlie.
- Dobra, Charlie.
-Ile jeszcze? -  zapytałam.
- Jak widzisz, na razie dryfujemy.



- Musimy mieć wiecej wody – zaczęłam nabierać wody źródlanej do butelki.
- Znalazłem owoce, wystarczy?
- Jak na razie powinno.





- Charlie? Co to wgl za imię? – zaśmiał się Justin.
- TO już się pytaj moich rodziców. A coś ci nie pasuje?
- Nie, nie. Jest spoko, księżniczko.
- Nie jestem księżniczką.


- Zobaczysz umrzemy tu, tak jak on!- krzyknęłam i zaczęłam płakać.
- On pewnie coś przedawkował czy coś. Charlie! My mamy siebie, rozumiesz?
- Tak, ale długo tak nie pociągniemy.
- Nie zostawię cię – i zaczął mnie całować.



- Z kim jako pierwszy to robiłeś? –zapytałam, byłam strasznie ciekawa.
- Hmmm, to była dziewczyna o dwa lata starsza. Zaledwie 5 minut i koniec. No a ty?
Nie odpowiedziałam.
- O nie, nie. Ja powiedziałem to teraz ty – zaśmiał się.
- Ty.

=========

 to takie w skrócie jakie było by nowe opowiadanie.
to już wy decydujecie :) 

017. No Justin, czas pobawić się w super bohatera.


 Jak przeczytacie, proszę też przeczytać na dole :)
====================== 

Nie wiedziałem co zrobić. Czy mu przywalić, bo jestem do tego zdolny. Akcja z paparazii, przywaliłem mu, bo mówił o Selenie złe rzeczy. Teraz Selena mnie nie obchodzi. Mam ją gdzieś.

Mężczyzna średniego wieku przyglądał mi się z zaciekawieniem. Nie wiedziałem co powiedzieć. Wiem, że jest z tych kryminalnych, co zabijają i może mnie teraz zabić, ale myślę, że nie był do tego zdolny.

- Czy widziałeś może moją córkę? – zapytał.
- Hmm tą blondynkę?
- Tak, właśnie tak.
- A, to nie widziałem. Możliwe, że wczoraj przemknęła się przed moimi oczami, ale… A tak, pamiętam.  Wczoraj wieczorem wychodziła z pańskiego domu i wsiadła do jakiegoś czarnego samochodu. Niestety nie widziałem marki.
- Nosz kurwa czyli musieli ją chłopaki zabrać – powiedział cicho pod nosem.
- Że kto? – zapytałem, ale zignorował mnie.
- Słuchaj Justin, pomożesz mi ją znaleźć?
- Przepraszam, ale nie mogę. Dzisiaj mam próbe i nie dam rady – próbowałem się jakoś wykręcić.
- No dobrze, dziękuje. Jak byś ją zobaczył to mój numer – i dał mi kartkę z jego numerem.
- Dobrze. Dowiedzenia – i zamknąłem drzwi.

Wyjrzałem przez okno sprawdzając, czy na pewno odjechał. Jednak jego ciekawość wygrała. Przyglądał się mojemu oknie w domu. Szybko pobiegłem do pokoju. Gdy wszedłem zobaczyłem krzątającą się dziewczyne w mojej bluzce.

- Justin ja… - złapałem i zakryłem jej usta.
- Ciii – szepnąłem.

Dziewczyna pokiwała głową. Miałem otwarte okno, więc było doskonale słyszeć, gdy ktoś był w moim pokoju. Lekko wychyliłem się i nadal tam stał przypatrując się. Dyskretnie zasłoniłem roletą i zamknąłem okno. Głośno weschnąłem.

- Co się stało? – zapytała.
- Chodź, opatrzę ci rany – zdenerwowany chwycił ją za rękę i pociągnąłem w stronę łazienki, gdzie miałem apteczkę.
- Wiesz jesteś jakiś inny.
- Inny? – uniosłem lekko brwi.
- Tak. Coś musiało się stać. Jestem tego pewna.

Chwyciłem wacik i dotknąłem lekko polika dziewczyny. Syknęła z bólu. Był siny, nawet bardzo, ale jest silna.

- Wiesz, już trochę się znamy, a ja nadal nie znam twojego imienia – zaśmiałem się.
- Ah tak, przepraszam. Hmm Amanda – wyciągnęła rękę w moją stronę.
- Justin- uścisnąłem.
- Wiesz lubię cię – powiedziała.

OCZAMI AMANDY***

-Wiesz lubię cię – wypaliłam nagle.

Nawet nie przemyślałam tego, co powiedziałam.

- Dzięki – zaśmiał się – Ja ciebie także.

To jest dziwne, żebym ja, prosta dziewczyna była z taką gwiazdą jak on?
Jego oczy są jak jakaś fabryka czekolady, usta malinowe, a już nie wspomnę o jego idealnej klacie. Był i jest marzeniem każdej dziewczyny na świecie, a ja zwykła dziewczyna, którego ma ojca w jakieś pieprzonej mafii. Zawsze się go bałam.

Nie mogę skupić się na jego słowach. Rozprasza mnie i się przygląda. Wiem, jestem bezczelna, że ciągle patrzę na jego klatę, ale no nie mogę.

OCZAMI JUSTINA***

Przemywałem rany, było już o wiele lepiej. Spojrzałem na Amandę. Ciągle na mnie patrzyła. Rozejrzałem się.

- Jestem brudny? – zapytałem.

Dziewczyna pokręciła głową i zaczerwieniała się. Zaśmiałem się, bo to wyglądało komicznie.

- Pociągam cię?
- Co? – zapytała zdezorientowana.
- Nie nic.
- Może –zaśmiała się.
- Ale co?
- Tylko odpowiadam na twoje pytanie.
- Wiesz – zbliżyłem się – można powiedzieć, że ty mnie też.

Nie byłem pewny swoich słów, ale było w niej coś, co chciałem odkryć. To mnie po prostu kręciło. Była piękna, nie dało się zaprzeczyć. Uśmiechnąłem się, chciałem ją pocałować.

- Justin, Emm.. możesz wziąć rękę? Trochę mi nie wygodnie – powiedziała i dopiero zorientowałem się, że moja ręka jest na kolanie dziewczyny.

Pewnie, gdybym teraz spojrzał w lustro, widziałbym siebie czerwonego jak burak, więc wolałem ominąć ten fakt.

- Jesteś głodna? Przygotowałem śniadanie na dole.
- Jasne.

Położyłem wszystko na swoje miejsce i weszliśmy na dół. Usiedliśmy przy stole i zapadła niezręczna cisza. Nie lubię tego. Powiedzieć jej o tym czy nie. Ughh byłem zły na samego siebie. Boję się o nią. Może powinniśmy uciec od tego wszystkiego? Przeprowadzić się? Raczej to nie jest rozwiązanie. Uciekanie od problemów. I tak nas potem znajdą, więc to jest trochę bez sensu. Chciałem jej zapewnić bezpieczeństwo, ale wiedząc, że naprzeciwko jest jej ojciec, mam ochotę sprzedać dom i przeprowadzić się. W sumie to mogłoby być dobre rozwiązanie.

- Dziękuje, było pyszne – zaśmiała się.
- Tak wiem, jestem świetnym kucharzem.
- Haha tak, tak i skromnym przede wszystkim.
- Hmm co powiedz na rundkę na Xbox?
- No nie wiem, czy chciałbyś widzieć jak przegrywasz z dziewczyną.
- Ja? Pff nigdy – uśmiechnąłem się.

Graliśmy jakieś 4 bite godziny, jest remis, ale musze przyznać jest dobra. Chce mi się śmiać, jak widzę jej minę. Słodko wygląda, jak się denerwuje. Zabawnie marszczy nos, aż się sam do siebie jak idiota uśmiecham.

- Ej, to nie sprawiedliwe, wywaliłeś mnie – znowu się kłóci.
- Kochanie, to się nazywa gra.
- Wiesz co? Teraz ostateczny, kto wygra ten ma jedno życzenie od przegranego.
- Wszystko co ze chce?
- Wszystko co ze chcesz.
- Zgoda.

Podaliśmy sobie rękę i do boju. Musiałem wygrać. Nie miałem celu, ale po prostu musiałem. Już widzę, jak się denerwuje. Chyba najlepsza mina jaką widziałem. Skupiłem się na padzie i na telewizorze. Wtedy nikt nie był w stanie mi przeszkodzić. Jechałem już była meta, gdy nagle samochód we mnie wjechał. Popatrzyłem na Amandę, która się uśmiechała.

- Wygraaaaaałam! – krzyknęła.

Wstałem i powędrowałem do kuchni. Ale jak to możliwe?!?!?! Przecież to jest nie dozwolone. Miałem wygrać, a nie ona. Wkurzony jak nigdy wędrowałem w kółko po kuchni, nie mogąc uwierzyć, co się przed chwilą wydarzyło.

- No to kiedy moja nagroda? – zapytała, pojawiając się w kuchni.
- Nigdy – odpowiedziałem i nalałem sobie soku do szklanki.
- Oł, czyżby Justin Bieber nie umie przegrywać?
- Ja, pff umiem – sam nie mogłem w to uwierzyć.
- No więc zadanie.
- Boże, jakie zadanie?
- Umowa – pokiwała palcem.
- Tylko nie chamskie, tylko jakieś normalne.
- Zadam je, kiedy ochłoniesz – i wróciła do salonu.
Spokojnie Bieber, nikt się nie dowie, że przegrałeś z dziewczyną.
- Ale ja jestem spokojny – powiedziałem sam do siebie.

Usłyszałem  cichy śmiech z salonu. Uśmiechnąłem się pod nosem. Wdech i wydech.

- No dobra już jestem spokojny – powiedziałem, gdy przekroczyłem próg salonu.
- Yhym właśnie widzę.
- Nie no serio jestem.
- No okej.
- Więc?
- O wszystko tak? – zapytała niepewnie.
- Tak, tak jak się umawialiśmy – uśmiechnąłem się.
- No więc – zaczęła chodzić po pokoju – Pocałuj mnie.
- Co? – zapytałem niedowierzając jej słowom.
- Nie nic.
- Okej.

Podszedłem do niej, przyciągnąłem ją do siebie i pocałowałem. Nasze usta złączyły się. Było niesamowicie. Wariowałem przez tą dziewczynę. Ta oplotła rękoma moją szyję. Całowałem delikatnie i namiętnie. Każdy odwzajemniałem. Nagle całe zasilanie w domu padło. Wszystkie światła, było ciemno. Oderwaliśmy się od ciebie. Amanda wyglądała na przestraszoną.

-Shhh… Tylko nie płacz, proszę – powiedziałem, mocno wtulając ją do siebie.
Słyszałem czyjeś kroku. No Justin, czas pobawić się w super bohatera.

===============
jest ;D 

wiecie co nie wiem czy dalej pisać tą historię. Mam już w głowie inną, ale to już wasza decyzja. 
Piszę w komentarzach, co chcecie :)


Czytasz=Komentuj 

niedziela, 6 stycznia 2013

016. No Justin, wkopałeś się.


Byłem ja i ona. Byliśmy szczęśliwi. Cieszyliśmy się po prostu sobą. Nikt nam nie może zabronić szczęścia, radości, jakiej daje nam druga osoba. Wiedziałem, że to ta jedyna. To właśnie na nią czekałem przez te wszystkie lata. Miała malinowe usta, które same się prosiły, aby je pocałować. Uśmiechnąłem się do niej i pokazałem palcem na drzewo. Nie wiedziała o co chodzi, więc na zachętę pociągnąłem ją za rękę w stronę tutejszego drzewa. Była ciepła. Chciałem już na zawsze przy niej być, ale wiedziałem, że to niemożliwe.
- Widzisz? – zapytałem.
- J&A 4ever – przeczytała na głos, uśmiechając się przy tym.
- Tak, już zawsze będziemy razem.
- Ale Justin… - urwała, bo jej przerwałem.
- Wiem, wiem, twój ojciec, ale dla mnie to on nie sprawia problemu.
- No tak, ale… - ten mój cięty język.
- Nie znajdzie nas – uśmiechnąłem się.
- Tak, wiem, ale…
- Wiem… - teraz to ona mi przerwała.
- Czy dasz mi w końcu dokończyć? – zaśmiała się.
- No słucham księżniczko.
- Justin, naprawdę już mnie ojciec nie obchodzi, dla mnie liczy się to, że jesteś ty i cie strasznie, ale to strasznie kocham.
Właśnie na to czekałem. Nigdy mi tego nie powiedziała. Złapałem ją za rękę i zacząłem się zbliżać. Dzielił nas jakiś 1 cm.
Szybko otworzyłem oczy. Przestraszyłem się, bo zadzwonił mój telefon. Zawsze miałem taki odruch. Spojrzałem na zegarek. Kurna po 3 w nocy. Dzwonił prywatny. Przypominając sobie wszystko z poprzedniego dnia szybko odebrałem.
- Halo? – odezwałem się.
- Justin, proszę uratuj mnie – osoba płakała.
- Dobrze, już. Ciiii, nie płacz. Powiedz wszystko co i jak – próbowałem ją jakoś uspokoić.
- Justin, przyjdź do mnie. Klucz jest pod wycieraczką z tyłu. Mojego ojca nie ma więc spokojnie bocznymi wejdziesz. Proszę cię, pomóż mi – mówiła słabym głosem.
- Już idę – powiedziałem i rozłączyłem się.
Ja wiedziałem, że coś się tam dzieje. Za cicho było. Szybko ubrałem się w jakieś dresy, które miałem pod ręką. Nigdy nie planowałem zrywać się z nocy o 3 nad ranem. Lubiłem moje łóżko, aż za bardzo. Ono miało takie coś, że przyciągało. Lepiej niż dziewczyny, serio. Mówi „chodź tu, chodź” a jak zaczarowany idę. Magia, istna magia. Schowałem telefon do spodni i wszedłem na dół. Musiałem być bardzo, ale to bardzo cicho. Moją mame nawet najmniejszy szmer może obudzić. Miałem różne na to sposoby, ale niestety już spalone. Wiedziała co robie, więc musiałem zmienić taktykę.
Szybko wymknąłem się z domu i skierowałem się w stronę domu naprzeciwko. Kurde, ale to strasznie brzmi. „Dom naprzeciwko”, chyba nawet taki horror jest. Lubię horrory. Szedłem szybkim krokiem. Trochę się zgubiłem, bo nie wiedziałem za bardzo, gdzie są tylne drzwi. Stanąłem przy altance. Rozglądałem się, gdzie do cholery są jakieś drzwi. Klucze mam, były po wycieraczką, tak jak powiedziała, ale nie widze tych drzwi. Moją uwagę przykuła szaro-ruda blacha, oparta o coś. Przesunąłem i zobaczyłem drzwi. Sprytny facet, nie ma co. Wziąłem ją, przesunąłem i otworzyłem drzwi. Było można zobaczyć, że ma pieniądze. Nie wiem skąd, ale po prostu je miał. Szukałem schodów. Wszedłem po nich na górę i szukałem drzwi. Przecież mógł jej coś zrobić. Postanowiłem krzyknąć.
- Halloooo – krzyknąłem.
Usłyszałem szmery z jednego pokoju.
- Justin? – odezwał się głos.
-Tak, to ja. W którym pokoju jesteś? – zapytałem.
- Ostatni, po prawej – jak powiedziała tam poszedłem.
- Zamknięte-powiedziała.
- Nie no serio? Sam nie wpadłem – ironia.
- Klucz jest w pierwszych na lewo od schodów, w komodzie.
- Dobra – odpowiedziałem i szukałem drzwi, które podała mi dziewczyna.
Pokój był duży, z czerwonymi ścianami, duże łóżko małżeńskie, oddzielna łazienka i telewizor. Otworzyłem szafkę i wziąłem klucz. Wiem, że mogę przez to wszystko mieć kłopoty. Szybko pobiegłem do dziewczyny. Wsadziłem klucz do zamka, a po chwili drzwi się otworzyły. Dziewczyna wstała z podłogi i mocno się do mnie przytuliła. Odwzajemniłem uczynek. Była zimna.
- Zabierz mnie stąd – zapłakała.
Spełniłem jej prośbę i zabrałem ją do swojego domu. Wziąłem ją na ręce i szedłem w swoją stronę. Gdy byłem już w środku musiałem cicho iść, bo mama. Nie zapalałem światła, bo po co? Chyba usnęła. Delikatnie położyłem dziewczynę na łóżku i przykryłem szczelnie kołdrą. Sam zdjąłem ubrania i zostałem w samym dole. Usiadłem na kanapie i się przyglądałem. Takie gapienie nic nie zdziała, ale tylko to mi teraz zostało. Wtuliła się bardzo mocno, ale chyba nie spała. Podniosłą się i obejrzała się.
- Zimno mi – powiedziała i zaczęła drgać.
Wstałem i położyłem się koło niej, mocno wtulając ją w siebie. Dziewczyna ułożyła się wygodnie i próbowała zasnąć. Nie powiem, pasowało mi, nawet bardzo. Patrzyłem na jej twarz, która co chwile zmieniała wyraz. Zaśmiałem się pod nosem, wtedy dziewczyna otworzyła oczy. Popatrzyła się w sufit, a potem na mnie. Uśmiechnąłem się do niej, ona również.
-  Troche boli mnie twarz i wgl wszystko – powiedziała zachrypniętym głosem.
- Czekaj – powiedziałem i zapaliłem lampkę.
Popatrzyłem na dziewczynę. Miała całą twarz obitą. Chyba wiedziała, dlaczego jej się przyglądam.
- Nie patrz się tak – zakryła się kołdrą – wiem, że wyglądam okropnie.
Wsadziłem rękę pod kołdrę i dziewczyna wynurzyła się. Dotknąłem jej sinego policzka. Syknęła lekko z bólu.
- Bije cię? – zapytałem.
- Nie – odpowiedziała.
- Kłamiesz. Bije cię, tak?
- Był zły. Wściekły. Ja… ja nie wiem skąd się dowiedział, że byłam w szpitalu u twojej mamie i oddałam naszyjnik. Ja się go boje. Zaczął mnie bić, kopać i zamknął w pokoju.
- A czy on cię…… - było niezręcznie mnie jej tego zapytać.
- Nie, do tego jeszcze się nie posunął.
- I nigdzie tego nie zgłosiłaś?
- A co oni mogliby zrobić? Nic .
- Ale już spokojnie, u mnie ci nic nie grozi – i pocałowałem ją w policzek. Zaśmiała się.
- Wiesz, jak tak całujesz to mniej boli, jakby kojące – znowu się zaśmiała.
- Tak? – uśmiechnąłem się.
- Haha tak.
Ponownie zbliżyłem swoją twarz ku jej. Najpierw policzek, potem nos, potem czoło, potem broda i kąciki ust. Była uśmiechnięta od ucha do ucha. Podobało mi się.
- I jak lepiej? – zapytałem się, uśmiechając się szeroko.
- Tak, nawet lepiej lepiej – zaśmiała się.
Zgasiłem światło i ponownie przytuliłem dziewczynę. Szybko zasnąłem, nawet nie wiem kiedy.

 Obudziłem się rano. Spała jeszcze. Postanowiłem nie marnować czasu i poszedłem pod prysznic. Umyłem się i ubrałem. Pomyślałem, że zrobię jej śniadanie. Pewnie jest głodna. Uśmiechnąłem się o wspomnieniu dzisiejszej nocy. Przygotowałem tosty z serem i szynką, bo tylko to umiałem. Lubię gotować, ale zawsze spalam, więc poszedłem na piosenkarza, bo to najlepiej mi wychodzi. Nie raz chciałbym być zwykłym nastolatkiem, ale cóż. Pogodziłem się już z tym, ale jak widze jakieś dzieci, nastolatków, którzy normalnie, bez ochrony sobie chodzą po mieście, to naprawdę jest smutny, że ja tak nie mogę. Zobaczyłem białą kartkę na stole. Była od mamy.

„ Justin, wyjechałam w celu załatwienia twojej trasy. Spokojnie Dopiero za miesiąc czy dalej. Nie będzie mnie przez najbliższe 2 tygodnie. Dbaj o siebie i pani Milson będzie nie raz wpadała do ciebie, zobaczyć.
Całuje, Pattie. „
Nagle zadzwonił dzwonek. Sprawdziłem godzine. Było po 12. Nikogo się nie spodziewałem. A może to jest sąsiadka. Poszedłem otworzyć. Co zobaczyłem, zamurowało mnie.
- Witaj Justinie – powiedział ojciec dziewczyny.
No Justin, wkopałeś się.


=======
i jest kolejny ;d


czytasz - komentujesz


możliwe, że niektórym z was się nazwy pozmieniały to napiszcie w komentarzu :) 

sobota, 29 grudnia 2012

015. Wpatrywałem się w dom, w który nie chciałem.


Słoneczny dzień. Strasznie bolała mnie głowa. Od czterech dni nie widziałem dziewczyny. Moja mama jest już w bardzo dobrym stanie i właśnie dziś mogę ją odebrać ze szpitala. Zadowolony z dnia, że już nie będę sam w domu, wstałem uśmiechając się szeroko. Pewnie, gdyby ktoś mnie teraz zobaczył, uznałby mnie za jakiego psychicznego. Szybko zwlekłem się z łóżka i powędrowałem do łazienki. Umyłem się szybko i ułożyłem sobie włosy. Przecież mój fryz sam się nie ułoży, nie? Ubrałem się i byłem gotowy do wyjść. Zakluczyłem dom i spojrzałem w stronę domu naprzeciwko. Naprawdę martwiłem się o tą dziewczynę. Może nie znaliśmy się długo, ba, nawet wgl się nie znaliśmy, ale coś mi nie pasowało. Bałem się o nią. Nagle zadzwonił mój telefon. Spojrzałem na wyświetlać.”Numer prywatny”. Odebrać czy nie? Miałem mieć wolne, a dzwonią do mnie pewnie z wytwórni pewnie dlatego, żebym nagrał kolejną płyte. Dopiero co nagrałem. Postanowiłem, że nie odbiorę. Telefon ucichł. Wszedłem do samochodu i odjechałem. Podkręciłem radio i śpiewałem razem z nim. No co poradzić, że to kocham? Uśmiechnąłem się, widząc szpital. Zaparkowałem i popędziłem do sali numer 219. Moja mama była już gotowa. Przytuliłem i pocałowałem ją w policzek.
- No, nareszcie nie będę sam – zaśmiałem się.
- No Justin, wracam już do ciebie – uśmiechnęła się promiennie.
- Dobra no to jedźmy – wziąłem jej torbę i wyszliśmy.
- Dzwonił Scooter – powiedziała, gdy byliśmy już w samochodzie.
- O matko, i co chciał? Żebym znowu pracował nad płytą? Przecież mam wakacje.
- Nie, nie, nie Justin. On się pytał, czy nie chciałbyś gdzieś wyjechać.
- Wyjechać? – zapytałem zdziwiony.
- Hawaje czy gdzieś.
- No nie wiem, musiałbym pomyśleć.
- Dobrze. Mogą być dwa dni?
- Tak oczywiście – i wjechałem na podjazd.
- Justin komórka ci dzwoni – powiedziała mama wskazując na moją kieszeń.
- Wiem, ale to chyba ze studia.
- Jak ze studia? Przecież przez najbliższe 3 miesiące masz wolne.
Słuszna uwaga. Nie ze studia to kto by dzwonił z prywatnego? Chris? Niee, on by nie robił takich żartów. Chaz też nie, Ryan nie jest zdolny do tego. Sięgnąłem po telefon i wpatrywałem się w ekran. Już piąty raz dzwonił. Ktoś się do mnie dobija czy jak? Powiem szczerze, że trochę się bałem odebrać. Machnąłem mamie ręką, że zaraz przyjdę do domu. Kiwnęła głową i wyszła. Nacisnąłem niepewnie zieloną słuchawkę i przyłożyłem do ucha.
- Halo? – odezwałem się pierwszy.
- Justin? – zapytał zachrypnięty głos po drugiej stronie.
- Tak – odpowiedziałem niepewnie.
- Pomóż mi – powiedział cicho.
Dalej nic nie słyszałem. Tylko krzyk, huk i przerwano połączenie.
Popatrzyłem zdenerwowany na telefon. Kto to był? Muszę się dowiedzieć, kto dzwonił. Pobiegłem do domu.
- Mamo, ja jadę na chwile do Scrappiego – powiedziałem łapiąc kluczyki od mojego samochodu.
- No Dobrze, ale po co? – nie zdążyłem odpowiedzieć, bo już byłem w garażu.
Odpaliłem moje audi i jak najszybciej pojechałem do mojego kolegi. Scrappy to mój spec od sprzętu, ale także zna się na informatyce. Zawsze znajdzie sposób na nudy. Wygłupiamy się, roimy bardzo dziwne rzeczy.
Przyśpieszałem 150, 160, 170. Chciałem być jak najszybciej. Zwolniłem, bo byłam już prawie u celu. Dojechałem pod jego dom. Wysiadłem i zamknąłem auto.
- Cześć Sam. Jest Scrappy? – zapytałem narzeczonej mojego kumpla.
- Witaj Justin. Jasne, wejdz – zaprosiła mnie gestem ręki.
Wszedłem do pomieszczenia. Byłem u niego parę razy, ale zawsze nie mogłem zapamiętać, gdzie co jest. Postawiłem na to, że jest u siebie, więc skierowałem się w stronę salonu. Tak, był tak. Coś majstrował. Chciałem wykorzystać fakt, że mnie nie widzi, więc naskoczyłem na niego od tyłu.
- Bieber, wariacie – krzyknął ze śmiechem.
- Siemasz stary – przybiliśmy żółwika.
- Co cię do mnie sprowadza?
- No słuchaj, jest sprawa – popatrzył na mnie – Umiesz namierzyć numer prywatny?
- O brachu, jest to trudne nie mając numer, ale mogę spróbować.
- To by było genialnie.
- Ale o co chodzi? Znam cię na tyle, aby wiedzieć, że coś jest nie tak – puścił mi oczko.
- Ktoś do mnie dzwonił. Na początku myślałem, że ze studia, ale… - przerwał mi.
- Przecież masz wolne.
- No tak mam, ale później się skapnąłem.
- No tak, ty i twoje myślenie – zaśmiałem się.
- Dobra. Najdziwniejsze było to, że ten ktoś co do mnie dzwonił prosił mnie o pomoc.
- Wiesz, mogę spróbować odkryć numer, ale nie obiecuje, że się uda.
- A długo to potrwa? Bo zależy mi na czasie.
- Jak bym teraz zaczął to z 3 godziny.
On jest specjalistą w tym dziale. A niby jak namierzałem twistery fanów, aby zrobić im niespodzianki? Tak, tak, to wszystko jego zasługa. Pyknie palcami i już zrobione. Zawsze mogłem na niego liczyć. W końcu jesteśmy razem w teamie. Już dwa lata. Wspaniałe czasy. Nadal nie mogę uwierzyć, że kochają się we mnie miliony dziewczyn na świecie. Chciałbym się z każdą umówić na randkę, przytulić, powiedzieć jak ją cenie, że jeste wyjątkowa, ale wiem, że to jest niemożliwe. Nawet… to dobry pomysł, aby iść na randkę z fankami.  Muszę podsunąć pomysł Scootowi. Moje rozmyślenia przerwał głos przyjaciela.
- Gotowe – powiedział.
Spojrzałem się na niego jak na debila.
- Stary, przecież nie minęło nawet 20 minut.
- Justin, minęło trzy godziny – zaśmiał się.
- Ale jak.. – spojrzałem na zegarek. Rzeczywiście było po 4.
- Masz numer – podał mi kartkę – i jeszcze udało mi się zdobyć adres. Było trudno, ale jest.
- Ty jesteś genialny – krzyknąłem do niego.
Zaśmiał się i przybiliśmy naszym sposobem. Cieszyłem się, że dowiem się, kto sobie robi ze mnie jaja. A może jednak nie? Może naprawdę ktoś potrzebuje pomocy? Byłem pod znakiem zapytania.
- Dobra to ja już będę leciał. Jeszcze raz dzięki.
- Nie ma sprawy JB.
Kierowałem się w stronę samochodu. Opuściłem posesję.
- Do zobaczenia – pomachałem kobiecie.
- Och Justin, już jedziesz?
- Tak, śpieszę się.
- Ale spadnij jeszcze do nas – uśmiechnęła się i przytuliła.
- Z wielką chęcią – odwzajemniłem gest.
Wsiadłem i odjechałem. Wszystko co chciałem to miałem. Teraz musiałem się dowiedzieć, kto to taki. Patrzyłem na różnych ludzi, którzy byli szczęśliwi. Ja też byłem. Chyba. Czy ja byłem szczęśliwy? Przecież miałem wszystko. Rodzinę, fanów, przyjaciół. Może brakowało mi osoby, do której mogę się przytulic? Pocałować? Brakowało mi bliskości. Ale o tym pomyślę później. Byłem już pod domem. Wjechałem do garażu i powędrował do kuchni w celu zjedzenia czegoś.
- Dobra mamo, już jestem – powiedziałem wchodząc do pomieszczenia.
- I co, masz już to, po co pojechałeś? – zapytała.
-Tak – uśmiechnąłem się.
Wyciągnąłem kartkę. Spojrzałem na numer. Pierwszy raz się z takim spotykam. Zjechałem wzrokiem na dół i zamarłem. Przecież to była moja ulica. Ulica, na której mieszkam, mieszkałem i mieszkać będę. Spojrzałem na numer domu. Znałem go bardzo dobrze, aż za dobrze. Wyjrzałem przez okno. Wpatrywałem się w dom, w który nie chciałem. Nie chciałem, ale wiedziałem, że to ten.

 =============================

Zawalenie z ty serwisem. zapomniałam hasła, ale już mam ;d
tak tak genialna ja.

I jak wam się podoba? :))) 

niedziela, 9 grudnia 2012

014. Widziałam cię – patrzyła na mnie, aż się przestraszyłem.


Ile może siedzieć nieznajomy facet? Chyba dopiero koło 2 w nocy wyszedł. Mama była całą uśmiechnięta. Nie wiedziałem za bardzo z jakiego powodu, ale postanowiłem się dowiedzieć. Nie zostawię tak tego. Zszedłem na dół i powędrowałem do kuchni, gdy moja zmywała naczynia.
- Mamo. Cos się stało? – zapytałem lekko zmartwiony.
- Nie słońce, a co miałoby się stać? – zapytała uśmiechnięta od ucha do ucha.
- Nie no nic, tylko taka radosna jesteś i wgl, jakaś taka inna – coś mi tu nie grało.
- Oj Justin, nie potrzebnie się martwisz – mówiła rozkojarzona.
Nagle zaczęła jakoś dziwnie chodzić, a po chwili już straciła przytomność. Zemdlała. Na całe szczęście złapałem ją szybko. Patrzyłem puls. Jest wyczuwalny, ale bardzo słabo. Jak najszybciej potrafiłem zadzwoniłem po pogotowie. Bardzo się martwiłem.
- Mamo, trzymaj się – mówiłem ze szklankami w oczach.
Już godzine później byliśmy w szpitalu. Nie wiem po co, ale byłą na płukaniu żołądka. Bałem się. Bardzo się bałem. Jak mogłem do tego dopuścić? Obwiniałem siebie za to wszystko. To była moja wina. Nie było mnie przy niej tego wieczoru, tylko bezczynnie siedziałem w swoim pokoju słuchając muzyki.
- Panie doktorze, i co z nią ? – zapytałem od razu się podnosząc z miejsca.
- Jest bardzo osłabiona.
- Ale wyjdzie z tego? – ciągle dopytywałem.
- Trzeba na to liczyć – powiedział i zniknął za drzwiami Sali, gdzie znajdowała się moja mama.
Znowu powróciłem na swoje miejsce. Ale co się stało? Nic wiecej nie chciał mi powiedzieć. Usłyszałem szybki bieg. Odruchowo spojrzałem z tamtą drzwi i nie mogłem uwierzyć. Szła dziewczyna z naprzeciwka. Płakała. Można było to dostrzec gołym okiem. Nieznajoma usiadła obok mnie i zaniosła się  większym płaczem. Patrzyłem na nią dziwnie. Może dlatego, że nie wiedziałem o co chodzi.
Mijały godziny, a ja nadal nie mogłem zobaczyć swojej mamy. Ona siedziała nadal. Zasłonięta swoimi blond włosami. Nagle się przechyliła i opierała się o mnie. Patrzyłem na nią jak na idiotę. Co ona sobie robi, pomyślałem. Jakoś nie mogłem się ruszyć, bojąc się, że jej coś zrobię. Przypatrzyłem się jej. Była drobna, zgrabna, ładna i czego chcieć wiecej. Wziąłem lekko ręce i ją po prostu objąłem. Potarłem jej ramiona i przytuliłem. Tak mi się chciało spać, że nawet tutaj mógłbym się położyć. Nie chcąc się kompromitować po prostu przymrużyłem oczy na kilka minut. Ale wtedy nie wiedziałem, że te kilka godzin przemieni się w kilka godzin.
Obudziłem się. Otworzyłem jedno oko, ale pożałowałem tego. Światło raziło w oczy. Postanowiłem ponownie spróbować i się udało. Odważnie otworzyłem oczy i popatrzyłem przed siebie. Ściana, no ściana była biała, bardzo ładna. Mniejsza z tym. Rozejrzałem się wokoło i dostrzegłem dziewczyne, którą przytulam. Od razu wróciło wspomnienia z tej nocy. Nadal spała, mocno wtulona we mnie. Miałem tysiące myśli, ale nie mogłem się skupić. Lekko poruszyła się. Już myślałem, że wstanie, wytłumaczy co i jak, czemu tu jest, ale pomyliłem się. Jeszcze bardzo się we mnie wtuliła, jakbym był pluszowym misiem. Budzić ją czy nie? Justin, idioto budź ją, a nie. Dobra budzę. No nie, nie mogę. Nie mam takiego serca. Wyglądała tak słodko, że po prostu nie mogłem. Może sama się obudzi.
Niechcący wypadła mi komórka. Modliłem się w duchu, aby się nie rozwaliła. I tym razem mnie wysłuchał. Popatrzyłem w dół. Jak nowa. No może nie do końca, ale nic nie było, tak myślę. Schyliłem się po telefon, zapominając, że ona jest oparta o mnie. Obudziła się. No upadek telefonu, który mocno uderzył o podłogę, nie obudził jej? Dobry ma sen. Ja mam lekki, ale co tam. Jestem wyczuwalny, nawet najmniejszy szmer mnie obudzi. TO przez mojego przyjaciela Chrisa, który uwielbia robić Christian. Miałem do niego zadzwonić czy do mnie wpadnie, tylko bez Catlin. Miałem ostatnio z nią niemiłą rozmowe. Chciała, abyśmy wrócili do siebie. No tak, Justin sławny to Catlin leci na kase. Nawet Chris to zauważył i jest przeciwny własnej siostry. To się nazywa prawdziwy przyjaciel.
Dziewczyna otworzyła oczy, leniwie się przyciągnęła i rozejrzała. Popatrzyła na mnie swoimi zielonymi oczami, w których było widać smutek. Było mi jej żal, choć nie wiem o co może chodzić.
- Przepraszam – szepnęła półgłosem.
- Ale za co? – spytałem zdezorientowany.
- Za mojego ojca – odpowiedziała i spojrzała się w podłogę.
- Ale jak to? Nie rozumiem – popatrzyłem na nią.
- To przez mojego ojca twoja mama tu jest.
-Co? – byłem bardziej zdenerwowany.
- Ja przepraszam, nie miałam na to wpływu. Po prostu musiałam tatę wywalić z domu, no bo.. bo.. – zacięła się.
- Bo? – dopytywałem. Wiem, że to nie grzeczne, ale musiałem wiedzieć.
- Wiem, że wtedy, jak podjechał samochód pod mój dom, patrzyłeś. Widziałam cię – patrzyła na mnie, aż się przestraszyłem.
- Niee – przeciągałem.
- Nie kłam. Patrzyłeś. Co sobie wtedy pomyślałeś? – zapytała.
- Nic. Naprawdę – odpowiedziałem.
- Pewnie pomyślałeś, że jestem tania, nie? – zaśmiała się – I tu się mylisz.
- Dobra, może tak pomyślałem, ale nie powiedziałem tego, że na pewno nią jesteś. Nie oceniam ludzi po wyglądzie – powiedziałem lekko zły.
- Nie jestem prostytutką – zaprzeczała- Tego chłopaka co widziałeś to ojciec mojej siostry Cher.
- Masz siostre?
- Tak, mam. Ma niecałe 4 latka. Mój tata zabrał mojej matce i nie chce oddać. Ma znajomości, a on nie może się widywać z nią, bo mój tata mu zabronił – opowiedziała łapiąc się za włosy.
- Przykro mi. Nie wiedziałem.
- A niby skąd miałbyś wiedzieć.
- Ale co do tego ma moja mama? – nie wiedziałem wciąż o co chodzi.
- Mój tata jak mi mówił coś jej dosypał i masz – wyciągnęła z torebki diamentowy naszyjnik mojej mamy – przepraszam naprawdę, ja nie miałam pojęcia.
Wziąłem zawieszkę od dziewczyny i patrzyłem na nią. Miała czerwony policzek.
- To on ci zrobił? – zapytałem dotykając lekko jej policzka.
Syknęła z bólu.
- Tak – odpowiedziała – To nie był pierwszy raz.
- Pomogę ci.
Dziewczyna spojrzała na mnie. Patrzyła na mnie zdziwiona. Uśmiechnąłem się promiennie i patrzyłem na dalszą reakcje dziewczyny. Po prostu, najzwyczajniej w świecie przytuliła się. Ciągle mówią dziękuję. Zostałem wychowany, przez wspaniałą kobiete, która własnie walczy o swoje życie. Nie może mnie zostawić, była jedyna kobietą, z którą mogłem o wszystkim pogadać. Kocham ją ponad życie. Ale teraz musze pomóc nowej osobie, która pojawiła się w moim życiu. Dziewczynie z naprzeciwka.



-----------------------------------------------

 I jak wam się podoba. ?
przepraszam, że tak długo czekaliście, ale miałam testy -.-
Ale jestem już wiec nadrobimy :D

niedziela, 25 listopada 2012

013. Może moją mame może wkręcać, ale mnie nie.


Nowy dzień. Nowe problem i rozwiązania. Było koło godziny 12. Usiadłem na łóżku, poczym ponownie opadłem do pozycji leżącej. Zaśmiałem się sam z siebie. Zawsze rano mam taką głupawke. Mam tydzień przerwy. Z jednej strony ciesze się, ale z drugiej brakuje mi tej energi jaką mi dawali fani. Ponownie wstałem tym razem do łazienki. Wziąłem szybki prysznic. Tego było mi potrzeba. Letnia woda spływała po moim ciele. Jak zwykle sobie podśpiewywałem. Tym razem to była piosenka Olly. Wytarłem się i zacząłem suszyć moje włosy. Zadowolony ze swojego wyglądu ubrałem się w dresowe spodnie i bluzke. Było ciepło, nawet bardzo. Zszedłem na dół, gdzie powitała mnie moja mama.
- Witaj synku – ucałowała mnie w Polik.
- Cześć mamo.
- Co chcesz na śniadanie? – zapytała z uśmiechem.
- Hmmmm, może naleśniki z syropem?
- Oczywiście, tylko musisz do sklepu pojechać po syrop.
- Okej, to będę za jakieś 20 minut – odpowiedziałem i wyszedłem.
Moje Ray bany się przydały. Słońce oślepiało. Było bardzo gorąco. Byłem na siebie zły, że nie założyłem krótszych spodenek. Byłem już przy samochodzie, kiedy zobaczyłem dziewczyne w moim wieku, która bawiła się z małym Jorkiem. Widać było, że ją to uszczęśliwia. Uśmiechnąłem się sam do siebie. Nagle dziewczyna spojrzała na mnie, a ja się speszyłem. Znowu na nią spojrzałem, wtedy już stała i patrzyła centralnie na mnie. Popatrzyłem z siebie, nikogo nie było. Czyli się na mnie patrzy. Nie wiedziałem co zrobić. Czy się uśmiechnąć czy pomachać. Skusiłem się na to pierwsze. Uśmiechnąłem się, a dziewczyna odwróciła się i poszła do domu. Gdy była już przy drzwiach, jej pies wyrwał się ze smyczy i po prostu pobiegł gdzieś w nieznane miejsce. Zerwałem się, zapominając, że miałem jechac do sklepu, pobiegłem za nim. Lubie biegać, wiec dla mnie była to przyjemność. Złapałem psa, akurat przed samochodem, który wydarł się na mnie facet, że nie pilnuje własnego zwierzęcia.
- Patrz jak chodzisz baranie! – krzyczał kierowca.
- Pies mi uciekł – odkrzyknąłem.
- Tato, tato – mówiła mała dziewczynka – To Justin Bieber.
- Że kto? – zapytał ze zdziwieniem.
- No ten co mam jego plakaty w pokoju – powiedziała uśmiechnięta.
Popatrzył się krzywo na mnie.
- Rzeczywiście, Przepraszam za ten incydent – powiedział zmieszany- czy można prosić o autograf?
- Jasne – uśmiechnąłem się.
Mała dziewczyna podbiegła i przytuliła się do mnie. Odwzajemniłem. Dałem jej swoje zdjęcie i pożegnałem się. Razem z moim kumplem psem szliśmy sobie chodnikiem. Z naprzeciwka biegła zdyszana dziewczyna. Podbiegła i zgięła się na pół.
- Poczekaj – powiedziała i wystawiła ręke.
-Fajny pies – powiedziałem.
- Dzieki – nawet się nie uśmiechnęła.
- Jak się nazywa ?
- Figa – powiedziała szybko – słuchaj ja musze już iść. Tata się pewnie martwi.
- Jasne, masz-podałem jej psa.
- Jeszcze raz dzięki, to pa – odpowiedziała i odeszła.
Nawet nie zapytałem się jej jak ma na imie. Całą droge szedłem za nią. W końcu mieszkamy naprzeciwko siebie. Kilka razy się odwracała i chyba nie pasowało jej coś. W pewnej chwili stanęła.
- Śledzisz mnie ? – zapytała lekko zdenerwowana.
- Po co niby miałbym to robić? – zapytałem zdezorientowany.
- Ciągle za mną idziesz – odpowiedziała- Podziękowałam ci, wiec możesz iść do siebie.
- Ale ja ide – powiedziałem- Mieszkam naprzeciwko ciebie.
- A no w sumie racja – była zmieszana.
- Zdradzisz swoje imie?
- Przepraszam, ale nie znam cię.
- No to się poznamy – uśmiechnąłem się.
- Może kiedyś, ale nie teraz. Musze do domu wracać, bo tata na mnie czeka.
Jak powiedziała, od razu skierowała się w strone swojego domu. Patrzyłem jak odchodzi. Była podobna, bardzo podobna. Wróciłem do domu. Od razu zobaczyłem mamą z górą naleśników.
- I co masz?- zapytała.
- O kurde, zapomniałem.
- Jak to? – zapytała – przecież wyszedłeś z jakieś półtorej godziny temu.
- No można powiedzieć, że poznałem naszą nową sąsiadke – mama nadal patrzyła na mnie dziwnie, wiec mówiłem dalej – Pies jej uciekł i ja pobiegłem za nim. Złapałem go na jezdni. Facet się na mnie wydarł, ale potem powiedział, żebyśmy zapomnieli o tym, bo jego córka jest moją fanką. Dałem autograf i oddałem tego psa tej dziewczynie z naprzeciwka, a dalszą cześć omine – zaśmiałem się.
- Wiesz co, przerażają mnie twoje sny – powiedziała, kręcąc głową.
- Nooo, ale to nie był sen – sprzeczałem się.
Tak, na pewno przyśniło mi się to, jak jechałem po syrop, którego nie kupiłem, bo nie pojechałem. Jestem dziwny, wiem.  Ze mną jest serio coraz gorzej czy tylko mi się zdaje ?
- Mamo, coś czuje, że z nimi jest coś nie tak – powiedziałem spokojnie.
- Bzdury gadasz Justin. Oni są w porządku, jej ojciec John to miły człowiek, ma poczucie. Przyszedł się powitać – powiedziała uśmiechnięta.
- Stop. Co ty wgl mówisz? Nie znasz ich, a ja raczej znam tą dziewczyne – to ta z mojego snu.
- Justin, jak raz ją zobaczyłeś to nie znaczy, że ją znasz – mówiła spokojnie.
- Dobra, wiesz ja wychodze, znaczy ide na góre – skierowałem się na góre.

Po jakiś 2 godzinach słuchania muzyki czy nawet wiecej, usłyszałem rozmowy na dole. Zaciekawiony poszedłem sprawdzić, kim jest ten gość. Schowałem się za ścianą i próbowałem podsłuchiwać. Wiem, że to nie ładnie, ale co miałem zrobić?
- Witam cie John,  zapraszam – uśmiechnęła się pogodnie moja mama.
- Dziękuje Pattie, wiesz musiałem ulotnić się z domu – zaśmiał się.
- O naprawdę? A można wiedzieć dlaczego?
- Wiesz jakie są nastolatki – uśmiechnął się – do córki miał przyjść klie... Znaczy kolega i kazała mi wyjść z domu, a że dzwoniłaś postanowiłem wpaść.
- Oh tak tak – zaśmiała się żartobliwie – Rozumiem jak najbardziej, mam syna, Justina, wczoraj właśnie zerwał ze swoją dziewczyną. O właśnie przedstawie ci go. – i zaczęła mnie gonić.
- Ide – krzyknąłem niby z góry.
- Właśnie to mój syn Justin.
- O Justin Bieber, tak? – wyciągnął dłoń w moją strone.
- Tak, we własnej osobie – uśmiechnąłem się sztucznie.
Z tym facetem coś nie grało, taki miły, za miły. Za bardzo przymila się do mojej mamy. A jego córka? Kolega ma przyjść? Dobre. Może moją mame może wkręcać, ale mnie nie. Wiedziałem, że musze uchronić moją mame przed nim, a co ważniejsze, jego córke, której ciągle nie znam imienia. Uścisnąłem jego chłodną dłoń i wyszedłem przed dom. Z tego miejsca miełem doskonały widok na jego dom. Nagle podjechał czarny mercedes. Widać, typek ma kase. Zaciekawiony przyglądałem się całej sprawie. Elegancko ubrany z bukietem róż. Przeczesał włosy i szedł w strone drzwi. Na moje oko miał z 40 lat jak nie wiecej. Czy taka młoda dziewczyna umawiałaby się ze starszym mężczyzną o jakieś 25 lat? Było na tyle dziwne, że sam osobiście postanowiłem się tym zająć.




======================
 ale się rozpędziłam ;d

jest nowy ;D
następnego możecie spodziewać się za tydzień :)
Dziękuje wam, że go wgl czytać, bo ja tu wchodze a tu mi pokazuje ze ponad 2.600 ! 
THANK U <3

sobota, 24 listopada 2012

012. Uśmiechnąłem się do niej i dotknąłem jej dłoni. Była lekka i ciepła, a raczej gorąca. Zarumieniła się.


Stałem, stałem, stałem. Nie mogłem nic zrobić. Totalna blokada. Jak to nie ma Amandy? Jestem nadal z Seleną? Czy ktoś sobie jaja robi? Wszedłem do łazienki. Przemyłem twarz. Popatrzyłem się na swoje odbicie i nadal nic nie ogarniam. Przypomniało mi się, że mam jej zdjęcie na komórce. Czym prędzej wyjąłem telefon i przy tym kilka razy mi wypadł z ręki. Przeglądałem i nic. Zero. Tylko Selena i Ja. Usiadłem pod umywalką i po prostu same z siebie łzy mi poleciały. Przecież kochałem ją. Była przepiękna, taka kochana. Nigdy już nie znajde takiej dziewczyny.
- Justin!!! – wołał Scooter- Szykuj się , za 15 minut wchodzisz. Idź do Ryana.
- Jasne, już ide – odpowiedziałem obojętnie.
Wyszedłem, a Scoot patrzył się na mnie jak na idiote.
- Płakałeś? – zapytał.
- Nie kurde, fontanne udawałem.
- Ale co się stało? Wiesz, że możesz ze mną o wszystkim pogadać – chyba chciał mi dodać otuchy, ale mu się nie udało.
- Wiem, ale teraz nikt mi nie pomoże – westchnąłem.
Poklepał mnie po plecach i wyszedł, a ja za nim. Poszedłem do Ryana. Zawsze umiał mi humor poprawić. Bieber. To był sen. Weź to w końcu zrozum, mówił do mnie mój rozum. Ale jak sen? Już się biłem z własnymi myślami. Dobra, sen. Musze wrócić do normalności. Nałożyłem na siebie uśmiech numer 2 i z udawaną radością i moim tanecznym krokiem otworzyłem drzwi od pokoju przyjaciela.
- Siema stary – przybiliśmy żółwika.
- Oo widze, ze humor dopisuje – uśmiechnął się.
- No cos w tym stylu – zaśmiałem się.
- Widze, że nasz Bieberek wraca.
- No a jak inaczej. Nie mogę zawieść moich fanów – teraz to już uśmiechnąłem się szczerze.
Na samą myśl o moich Beliebers, nawet gdy mam zły dzień, uśmiech wkrada się na moją twarz. Szybko przebrałem się. Poprawili moją fryzure i byłem już gotowy.
Czekałem już pod sceną zwarty i gotowy do akcji. To był szok, gdy usłyszałem, że przybyło aż 300 tysięcy ludzi. Byłem szcześliwy, że mogę przed nimi występować.
- 30 sekund – krzyknął ktoś.
Radość jaka mnie ogarniała była niedopisania.  Justin Bieber wraca, powiedziałem sobie w myślach i się zaśmiałem. Dobra, to mój dzień, moja chwila. Powoli wchodziłem na scene. Usłyszałem tysiące wrzasków. Dziewczyny płakały, piszczały, krzyczały. Byłem już na srodku.
- Dobry wieczór ! – krzyknąłem – cieszę się, ze jesteście – i zacząłem moją piosenke All a round the Word.
Zawsze tą piosenką rozpoczynam mój koncert. Wariowałem tam jak małe dziecko, które cieszy się na widok pierwszej zabawki. To była energia. Skakałem, śpiewałem razem z fanami. Normalnie magia. Następna piosenka była Beauty and a beat z Nicki. Tak, przybyła na moją prośbę. Śpiewaliśmy razem. Nicki w różowej sukience z pomponami wyglądała naprawdę szałowo.
- BRAWA DLA NICKI MINAJ – krzyknąłem do mikrofonu.
Ona mnie tylko pocałowała w policzek i pomachała do fanów. Jeszcze zaśpiewałem Eenie meenie, One time, Thought of you, Take you, Believe i czas teraz na One Less Lonely Girl. Jak zawsze zapraszałem jedną fanke.  Okazała się nią blondynka o niebieskich oczach.  Ładna była, bo nie powiem, że nie, ale to nie to. Na sam koniec przytuliłem ja i podziękowałem. Teraz była ostatnia, czyli mój popis Boyfriend. Mogłem się przy niej popisał jak tylko potrafie. One to lubią. Zdjąłem koszulke, a w efekcie pokazałem moje mieśnie.
- No to co, która chce zostać moją dziewczyną? – zapytałem.
Odpowiedział mi wrzask. Uśmiechnąłem się promiennie.
- No to dla was będzie BOYFRIEND!
Zacząłem pierwsze wersy piosenki i mnie olśniło. W pierwszym rzędzie stała dziewczyna, która wyglądała identycznie jak Amanda. Może to ona. Uśmiechnąłem się do niej i dotknąłem jej dłoni. Była lekka i ciepła, a raczej gorąca. Zarumieniła się. Była taka podobna.  Duchu modliłem się, aby to była właśnie ona.
Zakończyłem.
- DZIĘKUJE BARDZOO! KOCHAM WAS!
Kochałem je bardzo mocno. Były moim wsparciem i lekiem na wszystko.  Wziąłem pierwszą lepszą wode i wypiłem całą. Byłem bardzo spragniony, ale też zadowolony.
- Świetny występ stary – pogratulował mi Scooter.
-Dzięki – uśmiechnąłem się.
- A i jeszcze jedno – zatrzymałem się – w pokoju jest Selena jak coś.
- Co?! Co ona tutaj robi?
- Przyjechała – powiedział.
- Dobra trzeba to zrobić raz a dobrze – powiedziałem sam do siebie a Scoot się zaśmiał.
Szedłem pewnym siebie krokiem w strone mojej garderoby. To była moja szansa. Otworzyłem drzwi a na kanapie siedziała ona. O nie, powiedział głos w mojej głowie.
- Hej Justin – podeszła i pocałowała mnie w policzek.
- Cześć Sel.
- Słuchaj, wiesz myśle, że to nie ma sensu – powiedziała.
- Ale co? – zapytałem zdezorientowany.
- No wiesz.. jak ci to powiedzieć łagodnie… Zrywam z tobą – uśmiechnęła się.
- Co? – nie ruszałem się .
- Wiesz zostańmy przyjaciółmi – zaproponowała.
- Okej.
- Nie jesteś zły? – zapytała.
„Zrywam z tobą” i to miało być łagodnie? Ale ciesze się bardzo. Boże dziękuje ci za to. Uśmiechnąłem się do niej. Chyba nie wiedziała o co mi chodzi.
- Ja? Być zły? Nawet dobrze się stało, bo cie nie kochałem – uśmiechnąłem się.
- Nie kochałeś mnie ?
- No nie. Selena, mnie się nie da oszukać – uśmiechnąłem się tajemniczo – No idź idź do Mike bo się nie cierpliwi – zaśmiałem się.
- Jasne, bo ci wierze. Nie wiem wgl dlaczego byliśmy razem – odpowiedziała.
- Wiesz, to był największy mój błąd – uśmiechnąłem się zwycięsko.
- Dobra, Nara, bo nie chce mi się jej słuchać – i wyszła.
Byłem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Tak Justin, ona to robiła i bardzo dobrze. Jeszcze spotkanie z fanami i dom. Mój kochany domek. Przebrałem się i poszedłem do pomieszczenia, gdy fotograł czyli Alfredo robił nam zdjęcia. Były różne. Piękne i te mniej ładne. Ale były to moja Beliebers. Do każdej się uśmiechałem i przytulałem.
Powrót do domu to chyba najszcześliwsza chwila w życiu. Mój pokój i ja. Łóżko i czego człowiek chce więcej. Byłem już pod moją willą, kiedy naprzeciwko zauważyłem dom średniego wzrostu. Kremowy.
- Mamo, mamy nowych sąsiadów? – zapytałem.
- Na to wygląda – uśmiechnęła się.
- Może wiesz coś na ich temat?
- Wiem tylko, że to jest samotny ojciec ze swoją córką.
- OOoo samotny ojciec mamo – poruszałem zabawnie brwiami.
- Justin, zapomnij. Nawet nie próbuj mnie z nim swatać.
- Czy ty musisz wszystko zepsuć?- zapytałem.
Zaśmiała się i weszła do domu. Teraz tylko jedno mnie trapiło. Kim oni są…


============
DONE ;D
Jak powiedział tak jest :D

Jak się podoba ?